ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้มีคำสั่งตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตาย

ผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้านขอให้มีคำสั่งตั้งผู้ร้องและผู้คัดค้านร่วมกันเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตาย

ศาลชั้นต้นมีคำสั่งตั้งนายสุรินทร์ ผู้ร้อง เป็นผู้จัดการมรดกของนางขิมหรือเฉ่งซิม ผู้ตาย กับให้มีสิทธิและหน้าที่ตามกฎหมาย ให้ยกคำคัดค้านของผู้คัดค้าน

ผู้คัดค้านอุทธรณ์

ระหว่างพิจารณา ผู้ร้องถึงแก่ความตาย

ศาลอุทธรณ์ภาค 8 พิพากษากลับเป็นว่า ให้ตั้งนางสมศรี ผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดกของนางขิมหรือเฉ่งซิม ผู้ตาย กับให้มีสิทธิและหน้าที่ตามกฎหมาย ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลให้เป็นพับ

ผู้ร้องฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกของนางขิมหรือเฉ่งซิม ผู้ตาย ผู้คัดค้านยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำสั่งศาลชั้นต้น โดยขอให้ศาลอุทธรณ์ภาค 8 แก้คำสั่งศาลชั้นต้น ขอให้ตั้งผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตายร่วมกับผู้ร้อง เห็นว่า เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏว่าผู้ร้องได้ถึงแก่ความตายไปแล้วในระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ภาค 8 คำสั่งศาลชั้นต้นที่ตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกจึงไม่มีผลต่อไปและการเป็นผู้จัดการมรดกเป็นการเฉพาะตัวของผู้ร้องไม่อาจรับมรดกความกันได้ จึงไม่มีประโยชน์ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 8 จะต้องวินิจฉัยปัญหาตามที่ผู้คัดค้านอุทธรณ์ขอให้ตั้งผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตายร่วมกับผู้ร้องอีกต่อไป ศาลอุทธรณ์ภาค 8 ต้องจำหน่ายคดีออกจากสารบบความ ดังนั้นที่ศาลอุทธรณ์ภาค 8 พิพากษากลับให้ตั้งผู้คัดค้านเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตายเป็นการพิพากษาเกินไปกว่าที่ปรากฏในคำคัดค้าน และอุทธรณ์ของผู้คัดค้านไม่ชอบด้วยบทบัญญัติมาตรา 142 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ฎีกาของผู้ร้องฟังขึ้น

พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 8 และให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความ

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา พ.4208/2556

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา