โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8, 15, 67 และให้บวกโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 235/2540 ของศาลชั้นต้น เข้ากับโทษของจำเลยในคดีนี้

จำเลยให้การรับสารภาพและรับว่าเคยต้องโทษและศาลรอการลงโทษจริงตามฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง, 67 จำคุก 1 ปี จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่ง คงจำคุก 6 เดือน บวกโทษจำคุกที่รอไว้เข้ากับโทษคดีนี้รวมเป็นจำคุก 8 เดือน

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า การที่ศาลชั้นต้นนำโทษของจำเลยที่ศาลรอการลงโทษไว้ในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 235/2540 ของศาลชั้นต้น มาบวกเข้ากับโทษในคดีนี้เป็นการไม่ชอบนั้น เห็นว่า การที่ศาลจะนำโทษจำคุกที่ได้รอการลงโทษไว้ในคดีก่อนมาบวกเข้ากับโทษจำคุกในคดีหลังก็โดยอาศัยบทบัญญัติตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 58 ที่บัญญัติว่าเมื่อความปรากฏแก่ศาลเอง หรือความปรากฏตามคำแถลงของโจทก์หรือเจ้าพนักงานว่า ภายในเวลาที่ศาลกำหนดตามมาตรา 56 ผู้ที่ถูกศาลพิพากษาได้กระทำความผิดอันมิใช่ความผิดที่ได้กระทำโดยประมาทหรือความผิดลหุโทษ และศาลพิพากษาให้ลงโทษจำคุกสำหรับความผิดนั้น ให้ศาลที่พิพากษาคดีหลังบวกโทษที่รอการลงโทษไว้ในคดีก่อนเข้ากับโทษในคดีหลังด้วย ข้อเท็จจริงได้ความว่า คดีอาญาหมายเลขแดงที่ 235/2540 ศาลชั้นต้นพิพากษาเมื่อวันที่ 29 มกราคม 2540 ให้ลงโทษจำคุกจำเลย 2 เดือน และปรับ 2,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 1 ปี ย่อมมีความหมายว่า นับตั้งแต่วันที่ 29 มกราคม 2540 ภายหลังเวลาที่ศาลชั้นต้นได้อ่านคำพิพากษาให้จำเลยฟังแล้วตลอดไปจนครบกำหนด 1 ปี หากจำเลยได้กระทำความผิดขึ้นอีก อันมิใช่ความผิดที่ได้กระทำโดยประมาทหรือความผิดลหุโทษ ศาลที่พิพากษาคดีหลังมีอำนาจบวกโทษจำคุกที่รอไว้ในคดีก่อนเข้ากับโทษจำคุกในคดีหลังได้หากคดีหลังนี้ศาลพิพากษาลงโทษถึงจำคุก แต่สำหรับคดีนี้จำเลยกระทำความผิดเมื่อวันที่ 27 มกราคม 2540 อันเป็นเวลาก่อนที่ศาลในคดีก่อนคือคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 235/2540 จะพิพากษา แม้คดีนี้ศาลจะพิพากษาลงโทษจำเลยถึงจำคุกด้วยก็ตาม ศาลในคดีนี้ก็ไม่มีอำนาจที่จะนำโทษจำคุกในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 235/2540 ของศาลชั้นต้น มาบวกเข้ากับโทษจำคุกของจำเลยในคดีนี้ได้ เพราะมิใช่เป็นการกระทำความผิดภายในระยะเวลาที่ศาลรอการลงโทษ กรณีไม่เข้าหลักเกณฑ์ตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญามาตรา 58

ส่วนปัญหาว่าสมควรรอการลงโทษจำคุกจำเลยหรือไม่นั้น แม้ฎีกาของจำเลยในข้อนี้จะเป็นฎีกาในข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้จำเลยฎีกาและศาลสั่งไม่รับฎีกาของจำเลยไปแล้วก็ตาม แต่เมื่อศาลฎีกาได้รับวินิจฉัยฎีกาของจำเลยในข้ออื่นอันเกี่ยวพันถึงการกระทำความผิดของจำเลย ศาลฎีกาย่อมมีอำนาจที่จะพิจารณาด้วยว่าโทษที่ศาลอุทธรณ์ลงแก่จำเลยนั้นเหมาะสมหรือไม่ โดยไม่เป็นการเพิ่มเติมโทษของจำเลย เมื่อพิเคราะห์ถึงพฤติการณ์แห่งคดีที่จำเลยมีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองเพียง 1 เม็ด น้ำหนัก 0.07 กรัม จำเลยเป็นผู้หญิง ขณะกระทำผิดอายุเพียง 23 ปี เห็นสมควรให้โอกาสจำเลยได้ประพฤติตนเป็นพลเมืองดีโดยการรอการลงโทษจำคุกจำเลยไว้ แต่เพื่อให้จำเลยหลาบจำและไม่คิดกระทำความผิดอีก สมควรลงโทษปรับจำเลยอีกสถานหนึ่ง กับคุมความประพฤติของจำเลยไว้ด้วย

พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ลงโทษปรับจำเลยเป็นเงิน 10,000 บาท อีกสถานหนึ่งเมื่อลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 กึ่งหนึ่งแล้ว คงลงโทษจำคุกจำเลย 6 เดือน และปรับ 5,000 บาท ให้รอการลงโทษจำคุกและคุมความประพฤติของจำเลยไว้ด้วย มีกำหนด 2 ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 โดยกำหนดเงื่อนไขให้จำเลยไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติ 3 เดือนต่อ 1 ครั้ง หากจำเลยไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ให้ยกคำขอที่ให้บวกโทษของจำเลยในคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 235/2540 ของศาลชั้นต้นเข้ากับโทษของจำเลยในคดีนี้ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา