โจทย์ฟ้องว่าจำเลยหักคอบุตรอายุ ๑ ปี ๑๐ เดือนตายแล้วนำศพไปซ่อน ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๔๙ - ๑๙๗

จำเลยปฏิเสธแลแถลงว่า บุตร์จำเลยโรคภัยเบียดเบียฬ วันเกิดเหตุจำเลยกลับจากธุระ เห็นบุตร์จำเลยนอนตายอยู่ใต้เปล เข้าใจว่าตกเปลตาย จำเลยกลัวสามีจะรู้ จึงเอาเด็กไปทิ้งซ่อนไว้ในบ่อ

ทางพิจารณาสืบไม่ได้ว่า จำเลยได้หักคอบุตร์ของจำเลย การที่เด็กมีรอยช้ำเขียวแลกระดูกคอเคลื่อนนั้น อาจจะเนื่องมาจากจำเลยนำศพเด็กไปทิ้งในบ่อ สีสะไปกระทบกับดินก้นบ่อก็ได้

ศาลฎีกาจึงตัดสินยืนตามศาลจังหวัดสุราษฎรว่า จำเลยไม่มีความผิดฐานฆ่าคนตาย แต่จำเลยมีความผิดฐานซ่อนเร้นความเกิดความตายตามมาตรา ๑๙๗

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา