ได้ความว่าจำเลยเป็นเจ้าของสวน ให้โจทย์อาศรัยอยู่ เก็บผลไม้แลปลูกต้นไม้ล้มลุกเพื่อเป็นประโยชน์ของโจทย์ มีกำหนด ๖ ปี แลให้โจทย์บำรุงสวนตามธรรมเนียม โดยมิได้ทำหนังสือต่อกัน โจทย์ได้ลงทุนลงแรงสิ้นเงินไป ๒๔๐๔ บาท ต่อมาจำเลยฟ้องขับไล่โจทย์ แลโจทย์ฟ้องเรียกเงินค่าบำรุงคืน

ฎีกาตัดสินว่า เจ้าของสวนให้ผู้ใดทำสวนเก็บกิน แลผู้ที่อาศรัยนั้นได้บำรุงสวนนั้นมา เจ้าของสวนจะเรียกเอาสวนคืนเมื่อไร ผู้อาศรัยจะคิดค่าบำรุงไม่ได้ เพราะการนั้นเป็นการธรรมดา ของการเก็บสวนกิน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา