ความว่า เรือนรายนี้เดิมเป็นของนางยิ้ม ได้ให้จำเลยเช่าอยู่เมื่อเดือนมกราคม 2489 โจทก์ซื้อเรือนจากนางยิ้ม จำเลยยังคงอยู่ในเรือนนั้น ในวันที่โจทก์ซื้อเรือนนั้นเอง โจทก์ได้บอกเลิกการเช่า และให้จำเลยออกจากเรือนจำเลยไม่ยอม โจทก์ร้องต่อคณะกรรมการควบคุมค่าเช่าขอเข้าอยู่ คณะกรรมการฯ ลงมติให้โจทก์เข้าอยู่ แต่จำเลยยังไม่ยอมออก โจทก์จึงฟ้องขอให้ขับไล่ศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์ไม่ใช่ผู้ให้เช่าเดิม คณะกรรมการฯ ไม่มีอำนาจให้ความยินยอม พิพากษายกฟ้อง

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์มีสิทธิฟ้องขับไล่ได้ พิพากษากลับให้ขับไล่

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์เป็นผู้รับโอนกรรมสิทธิ์มา จึงเป็นผู้ให้เช่าเดิมตามความในมาตรา 16(6) พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน 2489 จึงมีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลย

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา