โจทก์ฟ้องว่า จำเลยมีอาวุธปืนไม่มีพยานเลขทะเบียน กระสุนปืน และพาอาวุธปืนดังกล่าวติดตัวไปในทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต และใช้อาวุธปืนดังกล่าวพยายามฆ่าผู้อื่น ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 288 พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 7, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องในความผิดต่อพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ

โจทก์และจำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยพยายามฆ่าผู้เสียหายดังฟ้อง สำหรับปัญหาในกระทงความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ เห็นว่า โจทก์มีหน้าที่นำสืบให้เห็นว่าจำเลยกระทำผิดตามที่โจทก์ฟ้อง แต่ในชั้นพิจารณาสืบพยานโจทก์นั้น โจทก์มิได้นำสืบให้เห็นว่าจำเลยมีอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน และพาอาวุธปืนติดตัวไปโดยไม่ได้รับอนุญาตในชั้นสืบพยานจำเลย เมื่อโจทก์ถามค้านตัวจำเลย จำเลยตอบว่าจำเลยไม่เคยได้รับอนุญาตให้มีหรือพกพาอาวุธปืนชนิดใด ๆ มาก่อน คำตอบคำถามค้านเพียงเท่านี้เป็นเหตุให้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยในข้อหากระทำความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ ทั้งสองข้อหา ซึ่งศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย เพราะคำเบิกความตอบคำถามค้านของโจทก์ดังกล่าว มิอาจถือว่าเป็นการนำสืบของโจทก์ได้ ถือไม่ได้ว่าโจทก์ได้นำสืบให้เห็นว่าจำเลยกระทำผิดในข้อหาเหล่านี้แล้ว จึงลงโทษจำเลยในข้อหาเหล่านี้ไม่ได้

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา