ข้อเท็จจริงในคดีได้ความว่า จ. ได้รับประทานบัตร์เหมืองแร่จากรัฐบาล แล้วโอนประทานบัตร์นี้ให้แก่บริษัทจำเลย ปรากฎว่าที่ดินของโจทก์บางส่วนอยู่ภายในเขตต์ประทานบัตร์นี้ด้วย ต่อมาจำเลยได้ให้พวกคนงานของจำเลยเข้าไปทำการขุดแร่ในที่ดินของโจทก์ซึ่งอยู่ในเขตต์ประทานบัตร์นี้ โจทก์ได้รับความเสียหาย จึงฟ้องเรียกค่าเสียหาย

ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษาต้องกันให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์

จำเลยฎีกาว่าตาม ม.๒๔ - ๒๕ แห่ง พ.ร.บ.เหมืองแร่ พ.ศ. ๒๔๖๑ โจทก์ถูกปิดปากมิให้เรียกร้องเอาค่าเสียหายได้

ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยศาลล่างทั้ง ๒ ในข้อที่เห็นว่ากฎหมายมิได้ปิดปากโจทก์ในอันที่จะเรียกร้องเอาค่าเสียหาย แลเห็นว่ามาตรา ๒๔ มิได้บัญญัติให้เจ้าของที่ดินต้องแสดงสิทธิของตน เป็นแต่ให้โอกาศเจ้าของที่ดินคัดค้านในการลอกประทานบัตร์นั้นได้ เมื่อไม่คัดค้านก็เป็นแต่เพียงหมดสิทธิในการคัดค้านหาเสียกรรมสิทธิในที่ดินของตนไม่ จึงพิพากษายืนตาม

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา