ข้อเท็จจริงในคดีนี้ปรากฎว่า จำเลยกับ พ.ผู้ตายเปนญาติกัน ต่างเมาสุราด้วยกันทั้งคู่และไม่มีสาเหตุโกรธเคืองอะไรกันเลย ในขณะที่ ค.และ ร.ปล้ำกันเพื่อให้กลับบ้าน จำเลยถือขวานวิ่งมาร้องด่าเอะอะ แล้วจึงเกิดทำร้ายกับ พ.ผู้ตาย จำเลยฟัน พ.ตาย และจำเลยก็มีแผลบวมที่ตีนผมบนศีรษะ ดังนี้

ศาลเดิมเห็นว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๒๔๙ ให้จำคุก ๑๕ ปี

ศาลอุทธรณ์เห็นว่าต่างฝ่ายต่างตั้งใจทำร้ายกัน จำเลยมีผิดฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนาตาม ม.๒๕๑ ให้จำคุก ๗ ปี

ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยกับผู้ตายได้ทำร้ายกันขึ้นในขณะที่ไปพบกัน จำเลยฟันผู้ตายที่เดียวและไม่มีข้อบาดหมางทั้งเปนญาติกัน ประกอบกับทั้ง ๒ ฝ่ายต่างเมาด้วยกันดังนี้ จะถือว่าจำเลยได้ทำไปโดยสัญเจตนาไม่ได้ จำเลยมีผิดฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา