ชั้นขอเงินวางศาลคืน วันที่ 25 กรกฎาคม 2520จำเลยได้นำเงินทุนทรัพย์ ดอกเบี้ย ค่าธรรมเนียมค่าทนายมาวางศาลตามคำบังคับ วันที่ 22 กรกฎาคม 2526โจทก์ได้ยื่นคำแถลงขอรับเงินดังกล่าว ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาตศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "ที่โจทก์ฎีกาว่าเงินค้างจ่ายอยู่ในศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 323 นั้นผู้มีสิทธิเรียกร้องจะต้องทราบถึงการวางเงิน และระยะเวลาตามมาตรานี้จะต้องนับตั้งแต่วันที่ทราบถึงการวางเงินนั้น และเงินค้างจ่ายตามมาตรา 323 ดังกล่าวแล้วนั้น ไม่ได้หมายความถึงเงินที่คู่ความเรียกร้องจากคู่ความอีกฝ่ายหนึ่งหรือเงินที่พิพาทนั้น

พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าเงินที่จำเลยนำมาวางศาลเพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษาให้แก่โจทก์ตามที่ศาลออกคำบังคับนั้น ถือได้ว่าเป็นเงินค้างจ่ายอยู่ในศาลตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 323 และผู้มีสิทธิจะต้องเรียกเอาภายใน 5 ปี นับแต่วันที่จำเลยนำเงินมาวางศาล ซึ่งเป็นวันที่โจทก์มีสิทธิจะเรียกเอาเงินนั้นได้ มิใช่นับจากวันที่ผู้มีสิทธิได้ทราบถึงการวางเงินดังที่โจทก์ฎีกา เมื่อโจทก์ผู้มีสิทธิมิได้เรียกเอาภายใน 5 ปี จึงตกเป็นของแผ่นดิน ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้วฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา เนติบัณฑิตยสภา