โจทก์ฟ้องเรียกเงินจากจำเลย ๑๒๐๐ บาท ตามเอกสารกู้ลงวันที่ ๕ มกราคม พ.ศ.๒๔๖๕ ซึ่งเปนค่าซื้อเชื่อกระบือ ๓๐ ตัว และดอกเบี้ย ๙๒๕ บาท จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์เปนตัวแทนของ ม. จำเลยได้ใช้เงินให้แก่ ม.เสร็จแล้ว ก่อนสืบพะยานโจทก์จำเลยแถลงรับต่อศาลว่า จำเลยทราบเรื่องที่อัยยการและ ม.ฟ้องโจทก์หาว่าเปนตัวแทนของ ม.ยักยอกเงินค่ากระบือที่ขายให้จำเลยนี้ โจทก์เถียงว่าเปนกระบือส่วนตัวของโจทก์ และศาลได้ตัดสินยกฟ้องของอัยยการในเรื่องนั้น

ศาลเดิมจึงงดสืบพะยานของโจทก์จำเลยโดยเห็นว่าในเอกสารมิได้ระบุว่าโจทก์เปนตัวแทนใครและจำเลยทราบอยู่แล้วว่าโจทก์ปฏิเสธว่าไม่ใช่เปนตัวแทนของ ม. โจทก์เปนผู้ถือใบสำคัญ ตามประมวลแพ่ง ม.๓๑๘ โจทก์เปนผู้มีสิทธิจะได้รับชำระหนี้ จึงตัดสินให้จำเลยใช้เงิน ๑๒๐๐ บาทกับดอกเบี้ยร้อยละ ๗ ครึ่งต่อปีแก่โจทก์ตั้งแต่วันที่ ๕ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๔๖๖

ศาลอุทธรณ์ตัดสินยืนตามศาลเดิม

จำเลยฎีกาว่าศาลควรสืบพะยานของจำเลยตามข้อต่อสู้

ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ศาลล่างงดสืบพะยานจำเลยไม่ชอบ+วิธีพิจารณา เพราะข้อต่อสู้ของจำเลยมีประเด็นว่าโจทก์เปนตัวแทนของ ม.หรือไม่ ถ้าโจทก์เปนตัวแทนของ ม.เรื่องขายกระบือนี้ จำเลยก็มีสิทธิจะชำระหนี้ต่อ ม.ตัวการได้ ข้อที่จำเลยทราบว่าโจทก์ปฏิเสธไม่รับว่าเปนตัวแทนของ ม.นั้น ไม่เปนข้อตัดสำนวนฝ่ายจำเลย จึงย้อนสำนวนให้ศาลเดิมสืบพะยานโจทก์จำเลยแล้วตัดสินใหม่ ค่าธรรมเนียมในชั้นอุทธรณ์ฎีกาให้คืนแก่จำเลย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา