คดีนี้พิภาษกันด้วยเรื่องพินัยกรรม ปรากฎว่า ร.ผู้ตายได้ทำพินัยกรรมยกทรัพย์ให้ ป.ก่อนเขียนพินัยกรรม ป.พยานผู้ลุกนั่งได้ถาม ร.๓ ครั้ง ๓ หนต่อหน้าพยานอื่น ร.ก็ยืนคำว่ายกทรัพย์ให้ ป. บ.ให้ ส.เขียนพินัยกรรมแล้ว บ.อ่านให้ ร.ฟัง ๑ ครั้ง ร.คงรับว่าถูกต้องตามประสงค์ แล้ว ร.แลพยานก็ลงชื่อในพินัยกรรมนั้นต่อมา ๒ วัน ร.ตาย

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พินัยกรรมนี้ใช้ให้ตามกฎหมาย กฎหมายลักษณมรฎกบทที่ ๔๙ หาได้บังคับไว้ไม่ว่าการสอบถามผู้ทำ ๓ ครั้ง ๓ หนนั้นต้องถามเมื่อเขียนพินัยกรรมแล้ว ถ้าพยานได้ถามในเวลาทำพินัยกรรมนั้นจะเปนก่อนหรือภายหลังเวลาเขียนพินัยกรรมก็ดี ถ้าได้ถามในขณะนั้นแล้วก็เรียกว่าได้ทำถูกครบถ้วนตามความประสงค์ของกฎหมาย อนึ่งกฎหมายลักษณมรฎกบทที่ ๔๙ แลฎีกาที่ ๖๕/๒๔๕๙ หาได้บังคับไม่ว่าในพินัยกรรมจำต้องมีข้อความเปนลายลักษณอักษรว่าผู้ลุกนั่งได้สังเกตอาการของผู้ทำแลได้ถามผู้ทำ ๓ มื้อ ๓ หน เมื่อในพินัยกรรมมิได้มีข้อความเหล่านั้นอยู่แล้ว ก็เปนข้อเท็จจริงอันผู้อ้างพินัยกรรมจะต้องสืบประกอบ คดีนี้โจทย์นำผู้นั่งพินัยกรรมมายืนยันว่าได้ถามผู้ทำ ๓ มื้อ ๓ หน แลได้สังเกตอาการของผู้ทำเห็นสติปรกติดีพินัยกรรมนี้ใช้ได้

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา