โจทก์จำเลยเปนบุตร์ ค.ข. โจทก์ได้มีสามีแยกเรือนไปอยู่ต่างหาก ค.ตายนับได้ ๒๐ ปีกว่ามาแล้ว โจทก์มิได้ปกครองทรัพย์มฤดก ข.เปนผู้ปกครอง ต่อมา ข.ตายลง โจทก์จึงฟ้องเรียกมฤดกจากจำเลย โดยอ้างว่า ข.ได้ทำพินัยกรรม์ให้แก่ตน

ศาลเดิมไม่เชื่อพินัยกรรม์ของโจทก์ ฟังว่า ข.ได้ทำพินัยกรรมยกทรัพย์ให้แก่นางอึ่งจำเลย โจทก์มีส่วนได้แต่เรือนฝากระดานเท่านั้น จึงตัดสินให้เอาทรัพย์ที่เปนสินสมรสแลมฤดกแบ่งให้โจทก์จำเลยตามส่วน

ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องกับศาลเดิมที่ว่า ข.ได้ทำพินัยกรรม์ยกทรัพย์ให้แก่นางอึ่งจำเลย แต่ข้อที่เอาสินเดิมแลสินสมรสของ ค.บิดามาแบ่งให้โจทก์ได้ส่วนด้วยนั้นยังไม่ถูก เพราะโจทก์มีสามีแยกเรือนไปอยู่ต่างหากจน ค.ตายได้ ๒๐ ปีกว่า โจทก์มิได้ปกครองทรัพย์มฤดก ทรัพย์ทั้งสิ้นจึงตกเปนของ ข.ผู้เดียว ข.ทำพินัยกรรม์ยกให้นางอึ่งจำเลยนางอึ่งก็ได้ทรัพย์เปนสิทธิ โจทก์มีส่วนได้แต่เรือนฝากระดานเท่านั้น แลข้อที่ศาลเดิมให้จำเลยใช้ค่าปลงศพ ข.แก่โจทก์ ๔๐๐ บาทนั้น ตัดสินเกินฟ้องของโจทก์ ให้ยกเสีย

ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา