คดีทั้งสองสำนวนนี้ศาลพิจารณารวมกัน โดยโจทก์ฟ้องมีความว่าโจทก์ได้ให้จำเลยอาศัยอยู่ในที่ดินของโจทก์ ต่อมาจำเลยนำเจ้าพนักงานไปชันสูตรที่ แล้วประกาศขายให้คนอื่น

จำเลยให้การต่อสู้ว่า เป็นที่ของจำเลย โดยจำเลยจับจองและมีใบเหยียบย่ำ ทั้งได้ครอบครองมา 10 ปีแล้ว จำเลยมิได้อาศัยโจทก์ โจทก์ต่างหากอาศัยจำเลยอยู่

ทางพิจารณาศาลชั้นต้นเห็นว่า นางจันทร์โจทก์มารดาจำเลยได้ยกที่ให้แก่จำเลย จำเลยได้ปลูกเรือนอยู่ในที่ดินมา 3-4 ปี แล้วที่ดินเป็นของจำเลย ให้ยกฟ้องโจทก์

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยมิได้ต่อสู้ว่าโจทก์ยกให้ ไม่มีประเด็นดังศาลชั้นต้นวินิจฉัย จึงพิพากษากลับว่า ที่เป็นของโจทก์ ให้ขับไล่จำเลย

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องจำเลยเนื่องด้วยเรื่องให้จำเลยอาศัยที่ดิน แต่ทางพิจารณาปรากฏจากพยานเองว่า ไม่ใช่เป็นเรื่องที่โจทก์ให้จำเลยอาศัยที่ดิน กลับปรากฏว่า เป็นเรื่องโจทก์ยกที่ให้จำเลย เมื่อโจทก์มาฟ้องว่าให้จำเลยอาศัย ซึ่งความจริงไม่ใช่เช่นนี้ เห็นได้ว่าโจทก์สืบไม่สมฟ้อง และได้ความว่าที่ดินเป็นที่ไร่ ไม่มีหนังสือสำคัญ และจำเลยได้ครอบครองมา 3-4 ปีแล้วที่ดินเป็นของจำเลย พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา