ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานพยายามปล้นทรัพย์ตามกฎหมายอาญาม.๓๐๑,๖๐ และตามกฎหมายอาญาที่แก้ไขเพิ่มเติม ม.๓๐๑.

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกาว่าไม่ควรเชื่อพะยานโจทก์และพะยานให้การต่างกับฟ้อง คือวันเกิดเหตุไม่ตรงกัน เป็นฟ้องผิดวัน ลงโทษจำเลยไม่ได้.

ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยทำผิดจริง ส่วนข้อที่จำเลยค้านว่าฟ้องผิดวันได้พร้อมกันปรึกษาเห็นว่า "วันฟ้องของโจทก์ตรงกับในแจ้งความ และเจ้าพนักงานผู้รับแจ้งเหตุได้มาให้การประกอบในแจ้งเหตุนั้นและเจ้าทรัพย์ก็ได้แจ้งความรุ่งขึ้นตรงกับวันแจ้งเหตุ ทั้งจำเลยก็รับตามวันที่โจทก์หาแม้คำพะยานโจทก์จะกล่าววันคลาดไปจากวันฟ้องเป็นแรม ๙ ค่ำซึ่งต่างกันวันหนึ่งก็ดี ฟ้องของโจทก์มีคำพะยานหลักฐานสนับสนุนจะฟังว่าผิดวันไม่ได้ จึงไม่จำต้องวินิจฉัยว่าพะยานให้การถูกหรือผิดวัน เพราะไม่สำคัญพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ให้ยกฎีกาของจำเลยเสีย".

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา