คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้จุดไฟสมที่สวนของจำเลยโดยประมาทมิได้ระมัดระวังเป็นเหตุให้ไฟลุกลามไปไหม้สวนและต้นผลไม้ของ อ.เสียหาย ขอให้ลงโทษตามม.๑๘๗-๒๐๑ ข้อ ๑

ทางพิจารณาได้ความว่า จำเลยเอาไฟจุดเผาตออ้อยในสวนของจำเลย ห่างจากสวน อ.ประมาณ ๑๐ วา อ.ได้พูดเตือนจำเลยให้ระวังอย่าให้ไฟไหม้สวนของ อ.ปรากฎว่ารุ่งขึ้นไฟได้ไหม้สวนแลต้นผลไม้ของ อ.เสียหายดังนี้

ศาลชั้นต้น เห็นว่าการกระทำของจำเลยมีลักษณอันน่ากลัวจะเป็นอันตรายแก่ทรัพย์ของอ. จำเลยมีผิดตาม ม.๑๘๗ ตอนที่ ๒ ประกอบกับ ม.๑๘๖ ตามที่แก้ไข

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๒๐๑ ข้อ ๑ ประกอบกับประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๑๙๒

ศาลฎีกาตัดสินยืนโดยวินิจฉัยว่าตามรูปคดีข้างต้นยังไม่พอจะฟังว่า การกระทำของจำเลยอยู่ในลักษณอันน่ากลัวจะเป็นอันตรายแก่ทรัพย์ของผู้อื่นตาม ม.๑๘๗ ทั้งตามข้อความที่โจทก์พรรณามาในฟ้องก็เป็นการแสดงอยู่ว่า โจทก์ไม่มีความประสงค์จะให้ลงโทษจำเลยตามมาตรานี้

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา