ข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยมีไม้สักไม่มีดวงตราว่าได้เสียภาษีแล้ว แต่ปรากฎว่าความผิดของจำเลยได้ล่วงพ้นมาเกินกว่า ๕ ปีแล้ว แต่เจ้าพนักงานเพิ่งไปตรวจพบเมื่อวันที่ ๒๓ มิถูนายนและได้ฟ้องจำเลยในวันที่ ๓๑ กรกฎาคม พ.ศ. เดียวกัน

ศาลฎีกาตัดสินว่าข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยมีความผิดในฐานที่มีไม้สักซึ่งไม่มีตราว่าได้เสียภาษีแล้วอยู่ในครอบครอง ส่วนในเรื่องอายุความนั้นต้องเริ่มนับแต่วันที่เจ้าพนักงานได้พบไม้และไต่สวนได้ความว่าไม้อันมีลักษณะเช่นนี้ตกอยู่แก่ผู้ใดแล้ว วันนั้นจึงจะเกิดอายุความตัดสินว่าจำเลยมีความผิดตามพ.ร.บ.ป้องกันการชักลากไม้สักที่ยังไม่ได้เสียภาษีแลค่าตอ ร.ศ. ๑๑๘ ข้อ ๓-๕ ให้ปรับนายเบี้ย ๓๐ บาท นายหนูอ ๑๐ บาท นายอุ่น ๒๐ บาท

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา