คดีนี้ อัยยการร้องว่ามิชชังได้รับที่ดินรายพิพาทจากราษฎรดังปรากฏตามใบใต่สวนที่เจ้าพนักงานเกษตร์ออกให้ แต่เพราะมิชชังไม่มีสิทธิที่จะยึดถือที่ดินรายพิพาทไว้เปนกรรมสิทธิได้ จึงขอให้ศาลสั่งขายทอดตลาดที่รายพิพาทตาม พรบ ว่าด้วยฐานะของวัดบาดหลวงโรมันคาทอลิกในกรุงสยาม ร.ศ. ๑๒๘ ข้อ ๑๖

ศาลเดิมสั่งยกคำร้องของอัยยการ เพราะที่รายพิพาทนี้มิชชังได้เปน โจทก์ฟ้อง บ. จำเลย คดียังอยู่ในระวางพิจารณา ยังไม่ปรากฏว่ามิชชังหรือ บ. จำเลยจะเปนเจ้าของกรรมสิทธิ

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตาม ศาลเดิมเพราะเห็นว่ามิชชังไม่มีฐานะในที่รายพิพาทอย่างใด

ศาลฎีกาสั่งยกคำสั่งของศาลล่างทั้ง ๒ ให้ ศาลจังหวัดการใต่สวนและ วินิจฉัยในประเด็น ๓ ข้อคือ

( ๑ ) ที่ดินรายนี้ได้ตกมาเปนของมิชชังหรือไม่

( ๒ ) มิชชังจะยึดถือกรรมสิทธิในที่ดินรายนี้ได้หรือไม่

( ๓ ) อัยยการจะมีอำนาจขอให้ศาลสั่งขายตาม พระราชบัญญัติได้หรือไม่

แต่การใต่สวนนั้นควรให้ผู้ที่เกี่ยวข้องในที่ดินรายนี้มีโอกาศคัดค้านเช่นประกาศโดยทางหนังสือพิมพ์และทางอื่นให้ทราบที่ศาลจะเห็นสมควร

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา