โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 รับราชการเป็นพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจสำราณราษฎร์ จำเลยที่ 2 รับราชการเป็นพนักงานตำรวจประจำกอง 2 ตำรวจสันติบาล ได้บังอาจสมคบกันทำผิดกฎหมาย กล่าวคือจำเลยที่ 1 ได้บังอาจเรียกเอาเงิน 350 บาท จากนายณรงค์ผู้ต้องหาฐานทำร้ายร่างกายนายโอวกี่ โดยจำเลยที่ 1 จะช่วยทำคดีซึ่งต้องหานั้นเสร็จเรียบร้อยชั้นสถานีตำรวจไม่มีเรื่องต่อไปและนัดหมายให้จำเลยที่ 2 ไปรับเงิน แล้วจำเลยที่ 2 ได้ไปรับเงินจากนายณรงค์มาเป็นอาณาประโยชน์ส่วนตัวของจำเลยทั้งสองเสียขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 137

ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 1 ทำผิดตามฟ้อง ส่วนจำเลยที่ 2เป็นตำรวจสันติบาล ไม่ใช่เจ้าพนักงานมีอำนาจหน้าที่ในการสอบสวนจึงอยู่ในฐานะเสมือนราษฎรทำผิดร่วมกับเจ้าพนักงาน จึงเป็นผิดฐานสมรู้ จึงพิพากษาลงโทษจำเลยที่ 1 ตามมาตรา 137 ลงโทษจำเลยที่ 2ตามมาตรา 137, 65

ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า ฎีกาของจำเลยที่ว่า จำเลยที่ 2 ไม่ใช่เจ้าพนักงานในตำแหน่งหน้าที่ ข้อเท็จรริงจึงต่างกับฟ้องนั้นฟังไม่ได้ เพราะโจทก์กล่าวในฟ้องว่าจำเลยที่ 2 รับราชการเป็นพนักงานตำรวจประจำกอง 2 ตำรวจสันติบาล และข้อเท็จจริงก็ตรงดั่งฟ้อง ฎีกาข้ออื่นฟังไม่ขึ้น จึงพิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา