ได้ความว่า มีที่ดินอยู่แห่งหนึ่ง ซึ่งกรมการอำเภอได้ประกาศว่าเปนที่หลวงหวงห้าม โดยกรมทหารพรานขอเปนที่หวงห้ามใช้การยิงเป้าแต่กรมทหารนั้นได้เลิกไปแล้ว ทางราชการสงวนไว้สำหรับตำรวจภูธรยิงเป้าอยู่ จำเลยได้ยื่นเรื่องราวขอจับจองที่รายนี้ นายอำเภอไม่ให้ จำเลยกลับบังอาจให้คน โก่นสร้างแผ้วถางที่รายนี้เปนเนื้อที่ ๑ ไร่ ๓ งาน ๘๐ ตารางวา จึงขอให้ลงโทษตามบท ๖๓ - ๖๔ - ๓๒๗ - ๓๓๐

ศาลเดิมตัดสินยกฟ้อง

ศาลอุทธรณ์กลับลงโทษ

จำเลยถวายฎีกาว่า คดีนี้เปนคดีส่วนตัวอัยการไม่มีอำนาจแลที่นี้เปนที่หลวงหวงห้ามไม่ใช่ที่มีกรรมสิทธิ

ฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่า พฤติการดังนี้แสดงว่ารัฐบาลได้หวงห้ามที่รายนี้ไว้จำเลยก็ทราบ จำเลยกลับบังอาจเข้ายึดถือเอา พนักงานอัยการมีอำนาจฟ้องได้ จึงให้ปรับ จำเลย ๒๐ บาท ตามมาตรา ๓๒๗

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา