ได้ความว่าศึกพิพากทเปนของ อ. เดิมพระคลังข้างที่เปนผู้จัดการ จำเลยได้ทำหนังสือสัญญาเช่าคือต่อพระคลังข้างที่ ต่อมา อ.ได้เรียกตึกนี้คืนมาจัดการเอง และสัญญาเช่าที่จำเลยทำกัลพระคลังก็ขาดจากกันแล้ว เพราะ อ.ผู้เปนเจ้าของตึงได้บอกจำเลยว่า โจทก์ได้เช่าตึกนี้จาก ม.ผู้จัดการแทนเจ้าของตึกไปแล้ว ให้จำเลยเสียค่าเช่าแก่โจทก์ และจำเลยได้ยอมเสียค่าเช่าให้โจทก์ตลอดมา คดีเปนอันฟังได้ว่าจำเลยได้เช่าช่วงจากโจทก์ แต่โจทก์จำเลยมิได้ทำสัญญาเช่าเปนลายลักษณอักษรต่อกัน ต่อมาเจ้าของตึกมอบอำนาจให้โจทก์จัดการกับผู้เช่าช่วงได้ โจทก์จึงฟ้องเรียกค่าเช่าที่ค้างและขอให้ขับไล่จำเลย

ศาลเดิมตัดสินให้ขับไล่จำเลย และให้จำเลยใช้ค่าเช่าที่ค้างแก่โจทก์

ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับให้ยกฟ้อง

ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้คู่สัญญาจะฟ้องขอให้บังคับเรื่องเช่าไม่ได้ตาม ม.๕๓๘ และตามนับแห่งกฎหมายบทนี้ โจทก์จะฟ้องเรียกค่าเช่าจากจำเลยก็ไม่ได้ แต่โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยได้ เพราะเจ้าของตึกได้มอบอำนาจให้โจทก์จัดการกับผู้เช่าช่วงแล้ว จึงตัดสินแก้ให้ขับไล่จำเลย ส่วนข้อที่โจทก์ฟ้องเรียกค่าเช่าให้ยกเสีย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา