โจทก์ฟ้องว่า โจทก์จำเลยเป็นนิติบุคคลตามกฎหมาย เมื่อวันที่ 22 มกราคม 2519 นายสอนลูกจ้างโจทก์ขณะปฏิบัติหน้าที่ได้ถูกคนร้ายแทงถึงแก่ความตาย โจทก์ได้ยื่นแบบแจ้งการประสบอันตรายหรือเจ็บป่วยของลูกจ้างต่อพนักงานเงินทดแทนจังหวัดสุราษฎร์ธานีเรียกร้องเงินทดแทน พนักงานดังกล่าวสอบสวนแล้ว มีคำสั่งให้โจทก์จ่ายเงินทดแทนให้นางสาวพัน สมใจ และเด็กชายทองอยู่ สมใจ เป็นรายเดือน ๆ ละ 933 บาท 30 สตางค์ มีกำหนด 60 เดือน และให้โจทก์จ่ายค่าทำศพนายสอนอีก 4,666 บาท 50 สตางค์ โจทก์เห็นว่าคำสั่งดังกล่าวไม่ชอบ เพราะหน้าที่ทำความสะอาดของลูกจ้างหาเป็นคุณหรือโทษให้ต้องถูกคนร้ายแทงถึงแก่ความตายไม่ โจทก์อุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวต่อจำเลย จำเลยมีคำสั่งว่า คำสั่งของพนักงานเงินทดแทนจังหวัดสุราษฎร์ธานีชอบแล้ว จึงขอให้ศาลบังคับจำเลยถอนคำสั่งดังกล่าวเสีย

จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะจำเลยมิได้กระทำการใด ๆ อันเป็นการโต้แย้งสิทธิของโจทก์ คำสั่งอุทธรณ์เงินทดแทนเป็นอำนาจของอธิบดี หาใช่อำนาจของจำเลยไม่ และเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายขอให้ยกฟ้อง

ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว เห็นว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องจำเลย พิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

คดีมีปัญหาในชั้นฎีกาแต่เพียงว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยหรือไม่ซึ่งศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน 2515 ข้อ 60 ให้อำนาจอธิบดีกรมแรงงานพิจารณาชี้ขาดอุทธรณ์คำสั่งของโจทก์ได้นั้น ถือได้ว่าอธิบดีกรมแรงงานกระทำในฐานะผู้แทนของกรมแรงงานโดยตำแหน่งหน้าที่ ทั้งกรมแรงงานก็เป็นส่วนราชการกระทรวงมหาดไทยที่มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวข้องกับการคุ้มครองแรงงานโดยตรง โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องกรมแรงงานซึ่งโต้แย้งสิทธิหรือหน้าที่ของโจทก์แล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 และตามนัยคำพิพากษาฎีกา 215/2517

พิพากษายกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาวินิจฉัยประเด็นแห่งคดีตามข้อเท็จจริงที่คู่ความรับกันแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา