คดีนี้จำเลยได้ถมเหมืองน้ำอันเป็นทางสาธรณสำหรับเรือเดินทำให้ราษฎรใช้ทางนี้เดินไม่ได้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษและให้จำเลยเปิดทางเดินดังเดิม

ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่าจำเลยทำผิดฐานกีดขวางทางหลวงลงโทษตาม ม.๓๓๖(๑) ปรับ ๑๐ บาท แต่ในข้อที่ขอให้ศาลบังคับให้เพราะโจทก์มิได้เสียค่าธรรมเนียมแต่ศาลอุทธรณ์บังคับให้

ศาลฎีกาตัดสินว่าตาม ประมวลวิธีพิจารณาความอาญา ม.๔๓ และ ๒๕๓ ได้บัญญัติประเภทความผิดที่อัยยการอาจฟ้องบังคับคดีทางแพ่งได้โดยมิต้องเสียค่าธรรมเนียม แต่การกีดกั้นทางหลวงมิได้มีบัญญัติไว้จึงพิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เสีย โดยยืนตามศาลเดิม

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา