คดีทั้งสิบห้าสำนวนศาลแรงงานกลางรวมการพิจารณาพิพากษาเข้าด้วยกัน

โจทก์ทั้งสิบห้าสำนวนฟ้องว่า โจทก์ทั้งสิบห้าเป็นลูกจ้างจำเลยทำงานติดต่อกันครบสามปีขึ้นไป ต่อมาวันที่ 1 ตุลาคม 2529จำเลยเลิกจ้างโจทก์ทั้งหมดเพราะเหตุเกษียณอายุโดยไม่จ่ายค่าชดเชยและไม่จ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีตั้งแต่พ.ศ. 2515 ถึง พ.ศ. 2526 ขอให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยและค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีในช่วงระยะเวลาดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ย

จำเลยทั้งสิบห้าสำนวนให้การว่า ผู้รับมอบอำนาจของโจทก์มิใช่ทนายความ ไม่มีอำนาจแต่งฟ้องตามพระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2528มาตรา 33 การที่ผู้รับอำนาจเรียงคำฟ้องและลงชื่อในคำฟ้อง จึงเป็นการหลีกเลี่ยงกฎหมายดังกล่าว คำฟ้องของโจทก์เป็นคำฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายการเลิกจ้างโจทก์เป็นการเลิกจ้างตามระเบียบของจำเลย และการจ้างระหว่างโจทก์จำเลยเป็นการจ้างเพียงเมื่อโจทก์มีอายุครบหกสิบปีบริบูรณ์เท่านั้นจึงเป็นการจ้างที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างไว้แน่นอน จำเลยจึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย เรื่องค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีโจทก์ไม่ใช้สิทธิลาหยุดเองทั้งตามระเบียบของจำเลยกำหนดให้สะสมวันหยุดพักผ่อนประจำปีได้ไม่เกินสองปี โจทก์ทั้งหมดจึงไม่มีสิทธิเรียกค่าจ้างดังกล่าวตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้อง

ศาลแรงงานกลางพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยและค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีแก่โจทก์ทั้งสิบห้าพร้อมด้วยดอกเบี้ย

จำเลยทั้งสิบห้าสำนวนอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่าจำเลยอุทธรณ์ว่าผู้รับมอบอำนาจไม่มีอำนาจเรียงคำฟ้องและไม่มีอำนาจแถลงต่อศาลดังที่แถลงในวันนัดพิจารณา เพราะเป็นการฝ่าฝืนต่อพระราชบัญญัติทนายความฯ ทั้งเป็นการฝ่าฝืนประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 60 พิเคราะห์แล้ว โจทก์ทั้งสิบห้าได้มอบอำนาจให้ผู้รับมอบอำนาจฟ้องจำเลยในคดีทั้งสิบห้าสำนวนดังปรากฏตามใบมอบอำนาจท้ายคำฟ้องแต่ละสำนวน เพราะฉะนั้นผู้รับมอบอำนาจจึงอยู่ในฐานะคู่ความตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 1 (11) หาใช่ 'บุคคลอื่น' ตามพระราชบัญญัติทนายความ พ.ศ. 2528 มาตรา 33 ไม่ ผู้รับมอบอำนาจจึงชอบที่จะแต่งฟ้องลงชื่อเป็นโจทก์ในคำฟ้องแทนโจทก์และยื่นฟ้องได้ คำฟ้องของโจทก์ทั้งสิบห้าจึงเป็นฟ้องที่สมบูรณ์ถูกต้องตามกฎหมาย ตามแบบอย่างคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2947/2516 ส่วนการแถลงรับข้อเท็จจริงในวันนัดพิจารณานั้นเป็นการแถลงถึงฐานะของผู้รับมอบอำนาจว่า ตนเข้ามาเกี่ยวข้องในคดีโดยอาศัยอำนาจใด ได้กระทำการอันใด และแถลงว่าข้อเท็จจริงที่ตนทราบจากตัวความเป็นประการใด ซึ่งการแถลงเช่นว่านั้นมิใช่เป็นการกระทำที่ถือว่า 'ทำการเป็นทนายความ' หรือ 'ว่าความ' ตามที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติทนายความฯ มาตรา 33 ผู้รับมอบอำนาจจึงชอบที่จะกระทำได้ไม่เป็นการฝ่าฝืนกฎหมายตามที่จำเลยอุทธรณ์

จำเลยอุทธรณ์ข้อสุดท้ายว่า จำเลยไม่ต้องรับผิดจ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีแก่โจทก์ทั้งสิบห้านั้น พิเคราะห์แล้ว เรื่องวันหยุดพักผ่อนประจำปีนี้จำเลยส่งอ้างระเบียบต่อศาล 3 ฉบับซึ่งแก้ไขมาโดยลำดับจนถึงฉบับที่ใช้บังคับอยู่ขณะที่โจทก์พ้นจากตำแหน่ง…..ระเบียบการลาหยุดพักผ่อนประจำปีของจำเลยนับแต่วันที่ 1 เมษายน 2513 ที่ใช้ฉบับแรกจนถึงปัจจุบันจำเลยอนุญาตให้สะสมวันหยุดพักผ่อนประจำปีได้เพียงสองปีเท่านั้น จะสะสมเกินกว่านั้นมิได้ ที่บรรดาโจทก์ฟ้องเรียกค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีย้อนหลังไปตั้งแต่ปี พ.ศ.2515 ถึง พ.ศ. 2526 นั้น ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ทั้งสิบห้าฟ้องโดยอาศัยสิทธิที่สิ้นไปหามีไม่แล้ว ศาลฎีกาไม่อาจบังคับให้ได้

พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ทั้งสิบห้า นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา