โจทก์ฟ้องเรียกเงินภาษีเพิ่มและเงินเพิ่มภาษีการค้า ๒ จำนวน ๑๒๐ บาทคืนจากจำเลย

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าเรื่องนี้โจทก์ยื่นฟ้องต่อศาลเกินกว่า ๓๐ วันนับแต่วันที่ได้รับคำชี้ขาดของจำเลย จึงขาดอายุความตาม ม. ๒๓ แห่ง พ.ร.บ. ภาษีการค้า พิพากษาให้ ให้ยกฟ้องโจทก์

ศาลฎีกาฟ้งข้อเท็จจริงขืนตามศาลอุทธรณ์ โจทก์ได้รับแจ้งความคำชี้ขาดของจำเลยเมื่อวันที่ ๒๕ มีนาคม ๒๔๗๙ ดังที่ศาลชั้นต้นฟังมาไม่ ฉะนั้นที่โจทก์ฟ้องเรื่องนี้เมื่อวันที่ ๒๓ เมษายน ๒๔๘๐ จึงไม่ครบ ๓๐ วัน คดีจึงไม่ขาดอายุความ ส่วนการที่จะเรียกภาษีเพิ่มหรือไม่นั้น ตาม ม. ๑๔(๓) ไม่เป็นการบังคับตายตัว ต้องแล้วแต่เหตุการณ์ตามข้อเท็จจริงเป็นเรื่อง ๆ ไป ที่ศาลอุทธรณ์เห็นว่าโจทก์ไม่ควรถูกเรียกภาษีเพิ่มจึงไม่เป็นการผิดต่ดกฎหมายจึงพิพากษาขืนตามศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยคืนเงิน ๑๒๐ บาทให้โจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา