โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ 1 ที่ 2 มีเฮโรอีนไฮโดรคลอไรด์จำนวน 1,013.75 กรัมไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่าย ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2465 และริบของกลาง

จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพ จำเลยที่ 2 ให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2465 จำคุกคนละ 20 ปี จำเลยที่ 1 รับสารภาพลดโทษให้หนึ่งในสี่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุกจำเลยที่ 1ไว้ 15 ปี ริบของกลาง

จำเลยที่ 1 ที่ 2 อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์เฉพาะจำเลยที่ 2 เรือยนต์ของกลางไม่ริบ

โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยที่ 2 และริบเรือรถยนต์ของกลาง

ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยที่ 2 มิได้ร่วมกระทำผิดกับจำเลยที่ 1 ด้วย

สำหรับเรือยนต์ของกลางที่โจทก์ขอให้ริบนั้น ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าเรือยนต์ของกลางได้ความว่า จำเลยที่ 1 ใช้เป็นพาหนะไปนำเอาเฮโรอีนของกลางจำนวน1,013.75 กรัม บรรจุถุงพลาสติกแล้วห่อด้วยถุงกระดาษอีกชั้นหนึ่งใส่มาในลังเครื่องมือสำหรับแก้เครื่องยนต์ ซึ่งจำเลยที่ 1 นั่งทับลังดังกล่าวใช้เป็นที่นั่งขับเรือถือได้ว่าเป็นยานพาหนะที่จำเลยที่ 1 ได้ใช้ในการกระทำความผิดเกี่ยวกับเฮโรอีนจึงเป็นของต้องริบตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2465 มาตรา 29พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2504 มาตรา 12

พิพากษาแก้ให้ริบเรือยนต์ของกลาง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา