โจทย์ฟ้องว่า จำเลยเคยทำสัญญาเช่านา โจทย์โฉนดที่ ๔๘๕๘ มาบัดนี้จำเลยไม่ยอมทำสัญญาเช่า จึงขอให้ศาลขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทย์

จำเลยต่อสู้ว่า ที่รายนี้จำเลยได้หักร้างถางพงและปกครองมา ๑๙ ปี แล้ว และเมื่อเจ้าพนักงานนำรังวัด จำเลยได้ตั้งวิวาทไว้แต่เจ้าพนักงานไม่ได้บันทึก โจทย์ได้โฉนดโดยไม่บริสุทธิ์

ในคดีนี้มีแต่นางปลั่งจำเลยผู้เดียว เบิกความว่าได้หักร้างถางพงมา ๒๐ ปีเท่านั้น

ศาลฎีกาตัดสินว่า โจทย์มีหลักฐาน คือ (๑) โฉนด (๒) สัญญาเช่า ซึ่งแสดงว่าโจทย์มีกรรมสิทธิ์ในที่รายนั้น ถ้าจำเลยจะสืบหักล้างกรรมสิทธิ์ของโจทย์ จำเลยต้องสืบให้สมจริงโดยปราศจากสงสัย ในคดีนี้มีจำเลยปากเดียว ซึ่งเบิกความตามคำให้การของจำเลยเอง คำพยานนี้ย่อมมีน้ำหนักน้อย ไม่พอฟังหักล้างหลักฐานโจทย์ได้ ให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดิน.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา