โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ร่วมกันฆ่าสุกรรวม 102 ตัว โดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ และมิได้เสียอากรฆ่าสัตว์ ค่าธรรมเนียมสำหรับโรงฆ่าสัตว์และค่าธรรมเนียมสำหรับโรงพักสัตว์ เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยสุกรที่ถูกฆ่า มีดปังตอ และไม้สำหรับทุบสุกรเป็นของกลางขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติควบคุมการฆ่าสัตว์และจำหน่ายเนื้อสัตว์ พ.ศ. 2502 มาตรา 6, 18 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83 ฯลฯ

จำเลยทั้งห้าให้การรับสารภาพ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามบทกฎหมายที่โจทก์อ้างมาท้ายฟ้อง ให้ปรับจำเลยคนละ 20,400 บาท ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คนละกึ่ง คงปรับจำเลยคนละ 10,200 บาท ของกลางคืน ไม่ชำระค่าปรับ กักขังคนละ 1 ปี

จำเลยทั้งห้าอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ เป็นว่า สุกรที่ฆ่ามี 102 ตัว ปรับตัวละ200 บาท เป็นเงิน 20,400 บาท ให้ปรับจำเลยคนละ 4,080 บาท ลดโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คนละกึ่งหนึ่งแล้ว คงปรับจำเลยคนละ 2,040 บาท ไม่ชำระจัดการตามมาตรา 29, 30 หากต้องกักขังแทนให้กักขังมีกำหนด 1 ปี นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า พระราชบัญญัติควบคุมการฆ่าสัตว์และจำหน่ายเนื้อสัตว์ พ.ศ. 2502 มาตรา 18 ในส่วนที่เกี่ยวกับความผิดตามที่โจทก์ฟ้องมีความว่า ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา 6 ต้องระวางโทษดังนี้ คือ ถ้าเป็นสัตว์นอกจากโคหรือกระบือ จำคุกไม่เกินสามเดือน หรือปรับตัวละไม่เกินห้าร้อยบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ไม่มีข้อความบัญญัติไว้เป็นอย่างอื่นอันจะแสดงให้เห็นว่าไม่ต้องการให้นำบทบัญญัติในภาค 1 แห่งประมวลกฎหมายอาญา มาใช้ในกรณีแห่งความผิดตามพระราชบัญญัตินี้ จึงต้องนำประมวลกฎหมายอาญามาตรา 31 มาใช้บังคับแก่โทษปรับตามพระราชบัญญัตินี้ด้วย ตามมาตรา 17 แห่งประมวลกฎหมายอาญา ฉะนั้น แม้กฎหมายให้ลงโทษปรับเรียงตัวสัตว์ที่ฆ่า เมื่อมีผู้กระทำผิดหลายคนในความผิดอันเดียวกัน ศาลก็ต้องลงโทษปรับเรียงตามรายตัวบุคคลด้วย โดยปรับจำเลยแต่ละคนเรียงตามรายตัวสัตว์ที่ร่วมกันฆ่า

พิพากษาแก้ ให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา