โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานสมคบกันลักกระบือ คดีได้ความว่านายตุดนำกระบือของนายพันผู้เสียหายใส่คอกไว้แล้วไปนอนเสียที่เรือนห่างคอกกระบือ 1 เส้น จนเวลาประมาณ 4.00 น.คืนเดียวกันนั้นจึงทราบว่ากระบือหาย นายพันกับพวกออกติดตามรอยไปเป็นระยะทางประมาณ 10 กิโลเมตร ถึงควานช้างเมื่อเวลาประมาณ 8.00 น. เห็นผู้ร้าย 3 คนพากระบือไปข้างหน้า ผู้ร้ายเหลียวมาเห็น จึงทิ้งกระบือหนีเข้าป่าไป

ศาลชั้นต้นเห็นว่า ข้อเท็จจริงดังกล่าวยังไม่เป็นผิดฐานลักทรัพย์ จึงพิพากษายกฟ้อง

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เป็นความผิดฐานลักทรัพย์ได้จึงยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นชี้ขาดว่าจำเลยเป็นคนร้ายหรือไม่ แล้วพิพากษาใหม่

ศาลชั้นต้นพิพากษาใหม่ชี้ขาดว่า จำเลยเป็นคนร้าย จึงพิพากษาลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง โดยไม่เชื่อข้อเท็จจริง

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า พยานโจทก์ฟังได้ว่า จำเลยเป็นคนร้ายรายนี้จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ คงยืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา