โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกันเล่นไพ่ตองพะนันเอาทรัพย์สินกัน ขอให้ลงโทษ

ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.การพะนัน ๒๔๗๘ ม.๑๒ (๒) ปรับคนละ ๕๐ บาท

ศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโจทก์โดยเห็นว่าโจทก์นำสืบไม่ได้ว่าจำเลยเล่นไพ่อะไรเอาทรัพย์สินกันหรือไม่

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคดีนี้ทางพิจารณาปรากฎว่ามีการเล่นไพ่กันจริง และมีสิ่งของใช้เป็นคะแนน และการเล่นไพ่ก็เป็นการพะนันชนิดที่ต้องห้ามไว้ชัดแจ้งในบัญชีหมาย +.ด้วยตามปกติย่อมพะนันเอาเงินหรือทรัพย์สินตาม ม.๕ ตั้งข้อสันนิษฐานไว้เบื้องต้นว่าผู้เล่น ๆ พะนันเอาเงินหรือทรัพย์สินแก่กัน และฉะเพาะในคดีนี้จำเลยไม่สามารถนำพะยานหลักฐานมาหักล้างข้อสันนิษฐานนี้ได้ จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น โดยกลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา