ได้ความว่าจำเลยวิวาทต่อสู้กัน นายเจริญทำร้ายร่างกายนายจู่เกียงบาดเจ็บ นายเจริญ เคยต้องโทษมาแล้ว ๓ ครั้ง อันมิใช่ความผิดฐานสหโทษหรือประมาท และถูกส่งตัวไปอยู่ต่างจังหวัด ๗ ปีพ้นโทษเมื่อ พ.ศ.๒๔๖๔

ศาลชั้นต้นให้จำคุกนายเจริญ ๑๐ วัน ตามมาตรา ๒๕๔,๕๙ และเห็นว่าไม่ควรลงโทษกักกัน ให้ปล่อยตัวนายจู่เกียง

ศาลอุทธรณ์แก้ให้ลงโทษกักกันแก่นายเจริญจำเลย ๓ ปีตามพ.ร.บ.กักกันฯ พ.ศ.๒๔๗๙ มาตรา ๙

นายเจริญจำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ในเรื่องกักกันไม่มีกฎหมายกำหนดอายุความ และคดีนี้ต้องพิจารณาตามพ.ร.บ.กักกัน ฯ มาตรา ๖ ซึ่งให้ถือว่าคนเช่นจำเลยนี้ เป็นผู้มีสันดานเป็นผู้ร้ายไม่เปิดช่องให้ศาลใช้ดุลยพินิจได้เช่นมาตรา ๘ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา