คดีนี้ โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยยักยอกทรัพย์ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 314, 319(3)

จำเลยปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิดตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 314 ให้จำคุก 6 เดือน ฯลฯ

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์ไม่สมบูรณ์จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาตรวจสำนวนแล้ว

โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 12 มกราคม 2495 เวลากลางวัน จำเลยได้รับมอบหมายเครื่องทองรูปพรรณจากนายเติมศักดิ์ ฟองศรีสิน รวม 19 อย่างราคา 13,188 บาท ดังปรากฏตามบัญชีทรัพย์ท้ายฟ้องเพื่อนำไปขาย ถ้าขายได้หรือขายไม่ได้ ก็จะนำเครื่องทองรูปพรรณเหล่านี้และเงินค่าขายมาส่งภายในวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2495 เมื่อจำเลยได้รับเครื่องทองรูปพรรณไปแล้วไม่นำมาส่งให้นายเติมศักดิ์ฟองศรีสินตามกำหนดจำเลยบังอาจมีเจตนาทุจริตยักยอกเครื่องทองรูปพรรณดังกล่าวเป็นประโยชน์ส่วนตัวจำเลยเสีย ฯลฯ ครั้นเมื่อวันที่ 22 มกราคม 2495 เจ้าทุกข์ทราบเหตุการณ์ของจำเลยจึงได้ร้องทุกข์ขอให้เจ้าพนักงานดำเนินคดีในวันเดียวกัน ฯลฯ"

ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องดังกล่าวเป็นฟ้องอันถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158 แล้ว จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาปัญหาข้อเท็จจริงแล้วพิพากษาใหม่

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา