โจทย์ฟ้องจำเลยว่าโฉนดที่ของจำเลยออกรุกล้ำคลองสาธารณะจำเลยได้กั้นทำนบปิดคลองรายนี้เสีย ขอให้ศาลบังคับจำเลยเปิดคลองรายนี้ และให้เรียกโฉนดมาให้เกษตร์ชิดแผนที่เป็นทางสาธารณะ

ศาลฎีกาตัดสินว่าโจทก์ฟ้องว่าโฉนดที่ดินของจำเลยออกทับที่สาธารณะ แต่ตามหลักฐานพะยานโจทก์ยังฟังไม่ได้ว่าที่พิพาทซึ่งเป็นลำรางเป็นที่สาธารณที่ศาลชั้นต้นฟังว่าเจ้าของที่ดินให้สละกรรมสิทธิให้เป็นทางสาธารณะ ก็ไม่ปรากฎว่าได้มีการเวนคืนหรือยกให้อย่างไรซึ่งเป็นการแสดงการสละกรรมสิทธิ์ แม้จะฟังว่าจำเลยปล่อยให้เรือราษฎรเดินไปมากว่า ๑๐ ปีก็เป็นการปล่อยให้เกิดภาระจำยอมแก่เจ้าของอสังหาริมทรัพย์ข้างเคียงเท่านั้น เมื่อโจทก์ในคดีนี้ไม่ใช่เจ้าของสามยกทรัพย์จะมาฟ้องคดีชนิดนี้ย่อมไม่ได้ ฎีกาของโจทก์ที่อ้างว่าเป็นภาระจำยอมตาม ม.๑๓๘๗ แห่งประมวลแพ่ง ฯ เป็นการตัดสิทธิ์ฟ้องร้องของโจทก์เสียเอง หาได้สนับสนุนให้โจทก์ชนะคดีไม่ ที่ศาลอุทธรณ์พรหม.พิพาก.วิชัยให้ยกฟ้องโจทก์ชอบแล้ว พิพากษายืนตาม

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา