โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างวันที่ 15 สิงหาคม ถึงวันที่ 19 กันยายน 2490 เวลากลางวันและกลางคืน จำเลยทั้งสองสมคบกันลักไม้สักขององค์การอุตสาหกรรมป่าไม้จังหวัดลำปางไป 3 ท่อน หรือมิฉะนั้นตามวันเวลาดังกล่าว จำเลยทั้งสองได้รับไม้สักดังกล่าวไว้โดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นของร้ายที่ได้มาจากกระทำผิดกฎหมาย ครั้นวันที่ 19 กันยายน 2490 โจทก์กับตำรวจได้ไปค้นพบไม้สักที่จำเลยลักไปที่ข้างรั้วบ้านของจำเลย ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 288, 293, 294, 321, 63 ศาลชั้นต้นเห็นว่าเป็นฟ้องเคลือบคลุม ไม่ควรรับพิจารณา จึงให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ในข้อเท็จจริงอันเดียวกันโจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดฐานลักทรัพย์ แล้วกลับหาว่ารับของโจร แล้วกลับว่าลักทรัพย์ กลับไปกลับมาการที่จะลงโทษผู้กระทำผิดฐานรับของโจรได้ต่อเมื่อผู้นั้นมิได้กระทำผิดในการที่ได้ทรัพย์นั้นมา หรือกล่าวให้เข้าใจง่ายว่า ผู้กระทำผิดฐานลักทรัพย์ จะได้รับโทษฐานรับของโจรในทรัพย์ที่ได้ลักมาไม่ได้ ฟ้องของโจทก์จึงขัดกันอยู่ในตัว

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา