โจทก์ฟ้องว่าจำเลยซึ่งเป็นบิดาของนางเสนาะ อ่วมศิลป์ผู้เสียหายได้ข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายรวม 8 วัน 8 ครั้งด้วยการใช้กำลังประทุษร้ายผู้เสียหายซึ่งเป็นผู้สืบสันดานและอยู่ในความปกครองของจำเลยโดยผู้เสียหายอยู่ในภาวะที่ไม่สามารถขัดขืนได้จนสำเร็จความใคร่ทุกครั้ง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276, 285, 91

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276 ประกอบด้วยมาตรา 285 โดยกำหนดโทษตามกฎหมายก่อนมีการแก้ไขอันเป็นกฎหมายในส่วนที่เป็นคุณแก่จำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 จำคุก 5 ปี

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง

โจทก์ฎีกาให้ลงโทษตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ไม่ได้ตัวผู้เสียหายมาเบิกความเป็นพยาน คงมีแต่คำให้การชั้นสอบสวนของผู้เสียหายซึ่งให้การยืนยันว่า จำเลยได้กระทำการข่มขืนผู้เสียหายหลายครั้งจนกระทั่งผู้เสียหายตั้งครรภ์ขึ้น พยานของโจทก์ปากอื่นที่เบิกความถึงในข้อเท็จจริงที่ว่าผู้เสียหายถูกข่มขืนกระทำชำเราก็ล้วนแต่รับฟังมาจากผู้เสียหาย จึงเป็นพยานบอกเล่าทั้งสิ้น คำรับสารภาพในชั้นจับกุมของจำเลยก็ไม่มีรายละเอียดว่าผู้เสียหายถูกข่มขืนกระทำชำเราที่ไหนอย่างไรจำเลยก็ให้การปฏิเสธในชั้นสอบสวนและชั้นศาลตลอดมาเห็นว่าพยานหลักฐานโจทก์ยังไม่พอฟังลงโทษจำเลย

พิพากษายืน.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา