โจทก์ฟ้องว่าระหว่าเดือนเมษายนถึงกรกฎาคม พ.ศ.๒๔๗๑ จำเลยมีปืนโดยไม่ได้รับอนุญาตไว้ ๑ กระบอก ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติวาวุธปืน ๑๓๑ มาตรา ๓๔ แต่โจทก์ไม่มีปืนของกลางมาเปนหลักฐานดังนี้

ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยมีผิดตามพระราชบัญญัติที่โจทก์อ้าง ให้ปรับคนละ ๕๐ บาท

ป.อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์ฟ้องกล่าวว่าจำเลยทำผิดในระหว่าง ๔ เดือน ไม่ปรากฎว่ากระทำผิดวันใด เปนการยากที่จำเลยจะต่อสู้ และโจทก์ไม่มีปืนมาเปนหลักฐาน ไม่พอจะลงโทษจำเลย ถึงแม้ ช.จะมิได้อุทธรณ์ขึ้นมาก็ให้ปล่อยตัวไปด้วย

ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อโจทก์ไม่มีปืนมาเปนหลักฐาน และไม่ปรากฎว่าปืนนั้นมิได้จดทะเบียนแล้ว ถึงแม้จะฟังว่าจำเลยใช้ปืนในระหว่างเดือนที่โจทก์กล่าวหา ก็ยังไม่พอลงโทษจำเลยได้ จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา