ได้ความว่าจำเลยเป็นทนายของนายคำในคดีที่นายคำเป็นโจทก์ฟ้องหลวงราษฎร์ ธุระกิจนายอำเภอขอให้ศาลทำลายคำสั่งห้ามของหลวงราษฎร์ ฯ ที่ห้ามมิให้นายคำ เข้าไปทำนาในที่แห่งหนึ่ง ซึ่งหลวงราษฎร์ ฯ ถือว่าเป็นหนองสาธารณะ ในขณะที่คู่ความในคดีเรื่องนั้นต่างกำลังนำชี้ที่วิวาทกันอยู่นั้น นานคำ ได้พูดกับจำเลยว่าที่นามีข้าวเต็ม ใคร ๆ ก็ชี้ว่าเป็นหนองไปหมด จำเลยพูดว่าชี้อย่างไรก็ช่างโคตร์แม่เขาเถอะ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม. ๑๑๖ ฐานหมิ่นประมาทหลวงราษฎร์ฯ ซึ่งอยู่ ณ ที่นั้น

ในชั้นพิจารณาจำเลยรับว่าได้ด่าผู้นำชี้จริง ผู้นำชี้มีหลายคนรวมทั้งหลวงราษฎร์ ฯ ด้วย

ศาลฎีกาตัดสินว่ารูปคดีฉะเพาะข้อเท็จจริงฟังได้ชัดว่าจำเลยด่าหลวงราษฎร์ ฯ จริง ปัญหาจึงมีว่าจำเลยจะมีผิดตาม ม. ๑๑๖ หรือไม่ เห็นว่าหลวงราษฎร์ ฯ กับพวกไปในที่เกิดเหตุและนำชี้ให้เจ้าพนักงานทำแผนที่ในฐานะและหน้าที่จำเลย หาใช่ในฐานะและหน้าที่กรมการอำเภอไม่ เมื่อมาเกิดเหตุหมิ่นประมาทกันขึ้นขณะนี้ จึงไม่เป็นหมิ่นประมาทต่อเจ้าพนักงาน ถ้าผิดก็ผิดอย่างอื่น จึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ดั่งศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา