โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยเอาความที่รู้อยู่ว่าเป็นเท็จไปแจ้งต่อเจ้าพนักงานที่ดิน ทำให้ ร.และรัฐบาลเสียหาย

จำเลยให้การรับว่าตนเป็นเพียงบุตรเขยของผู้ตาย แต่ที่ไปแจ้งว่าเป็นบุตรตัวของผู้ตายขอให้เจ้าพนักงานที่ดินโอนทะเบียนใส่ชื่อตนก็เพราะทายาททั้งหมดได้ร้องขอให้จำเลยใช้หนี้ผู้ตายโดยยอมยกที่ดินให้จำเลย และเพื่อความสดวก

ศาลชั้นต้นงดสืบพะยานแล้วพิพากษาลงโทษจำเลยตาม ม.๑๑๘ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

ศาลฎีกาตัดสินว่าข้อความที่จำเลยแจ้งนั้นจำเลยรู้ว่าเป็นเท็จโดยไม่มีปัญหา แต่ข้อที่อาจเสียหายนั้นโจทก์ไม่มีพะยานหลักฐานอย่างใด เพียงคำรับของจำเลยข้างต้นไม่พอจะชี้ขาดได้ว่าอาจทำให้ ร.หรือรัฐบาลเสียหาย จึงพิพากษากลับศาลล่างทั้ง ๒ ให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา