ได้ความว่าจำเลยทั้ง ๒ เป็นบิดาและบุตร์กัน นายพร้อมบิดาจะไปธุระจึงฝากปืนไว้กับนายปลิวบุตร์ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ. อาวุธปืน ฯลฯ ม. ๑๑, ๕๒ และกฎหมายอาญามาตรา ๖๓

ศาลชั้นต้นเห็นว่านายปลิวจำเลยผู้รับฝากมีผิดตาม ม. ๕๒ ส่วนนายพร้อมผู้ฝากไม่มีผิดให้ยกฟ้อง

ศาลอุทธรณ์เห็นว่าการฝากทรัพย์มิใช่การจำหน่ายทรัพย์ จึงพิพากษายืน

โจทก์ฎีกาว่านายพร้อมจำเลยควรมีผิดด้วย

ศาลฎีกาตัดสินว่า ม. ๕๒ เป็นบทกำหนดโทษสำหรับผู้กระทำผิดต่อ ม. ๑๑, ๑๖, ๒๒, ๕๐ ซึ่งตามมาตราทั้ง ๔ นี้ไม่มีความเกี่ยวถึงนายพร้อมเลย คงมีแต่ ม. ๒๒ ซึ่งห้ามมิให้จำหน่ายปืนเพื่อประโยชน์แห่งการค้าจึงยังไม่มีผิด อนึ่งทีโจทก์ขอให้ลงโทษ นายพร้อมฐานสมคบกับนายปลิวกระทำผิดนั้น ศาลชั้นต้นให้งดสืบพะยานโจทก์จำเลยและทั้ง ๒ ฝ่าย ก็มิได้คัดค้านขึ้นมา จึงไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา