คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า จำเลยร่วมกันเป็นคนร้ายลักปลาชนิดต่าง ๆรวมราคา 500 บาทของนายคำ มีนิศัย ซึ่งเลี้ยงไว้ในบ่อเลี้ยงปลาไปขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 335, 83 และให้ใช้หรือคืนราคาทรัพย์ด้วย

จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า พยานหลักฐานของโจทก์ไม่พอฟังว่านายคำผู้เสียหายได้ขุดบ่อปลาและปล่อยปลาไว้ บ่อที่หาว่าจำเลยลักปลานี้อยู่ในลำรางสาธารณะนอกที่นาของผู้เสียหายโดยกำนันขุดไว้เดิมลำรางนี้ชาวบ้านหาปลากินได้ไม่มีใครหวงห้ามได้ คนหาปลาในลำรางปลาก็วิ่งเข้าบ่อ บ่อนี้มีช่องประมาณ 2 วาต่อกับคลอง ฤดูน้ำน้ำเข้าออกได้ จะถือว่าปลาในบ่อเป็นของผู้เสียหายไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามฟ้อง

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้เพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 219 และวินิจฉัยข้อกฎหมายต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาจากพยานหลักฐานในสำนวน ข้อเท็จจริงฟังว่าบ่ออยู่ในลำรางสาธารณะซึ่งติดต่อกับคลองลำใด ระหว่างบ่อกับคลองลำใดมีร่องน้ำ ซึ่งร่องน้ำนี้ย่อมเป็นทางให้ปลาในบ่อกับในคลองลำใดเข้าออกถึงกันได้โดยอิสระปลาที่อยู่ในบ่อไม่อยู่ในความยึดถือหรือคุ้มครองของนายคำ เพราะปลาอาจออกไปสู่ลำรางและลำคลองลำใดได้ จึงยังไม่เป็นกรรมสิทธิ์ของนายคำ แม้จำเลยจะได้จับเอาปลาไปจากบ่อดังกล่าวจริง การกระทำของจำเลยยังไม่เป็นความผิดฐานลักทรัพย์ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 432/2476 และ 1606/2475

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา