ได้ความว่าจำเลยมีฝิ่นและมีกล้องกับเครื่องอุปกรณ์ในการสูปฝิ่นไว้โดยมิได้รับอนุญาต ขณะเมื่อเจ้าพนักงานเข้าจับกุมนายกวยจำเลยได้รับของกลางจากนายเส็งจำเลยวิ่งหนีไป โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามพ.ร.บ.ฝิ่น ม.๕๓-๖๖-๖๔ และกฎหมายลักษณอาชญามาตรา ๑๒๒

ศาลจังหวัดสมุทรปราการและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่าจำเลยทั้ง ๒ มีความผิดตามพระราชบัญญัติฝิ่น ม.๕๓-๖๖ แต่ส่วนข้อที่นายกวยจำเลยพาฝิ่นและกล้องสูบฝิ่นหนีไปนั้น นายกวยจำเลยยังไม่ควรมีผิดตามกฎหมายลักษณอาชญามาตรา ๑๒๒

ศาลฎีกาเห็นว่าฝิ่นและกล้องที่นายกวยจำเลยพาหนีไปในขณะที่เจ้าพนักงานทำการจับกุมนั้น ยังไม่พอจะถือว่าเป็นของต้องอายัติหรือเป็นของที่เจ้าพนักงานจะพึงเรียกมาพิจารณาตามความหมายแห่ง ม.๑๒๒ จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา