ได้ความว่าจำเลยแผ้วถางต้นไม้ที่ขึ้นรกอยู่ในทาง ซึ่งเปนสาธารณะประโยชน์มาช้านานกว่า ๑๐ ปีแล้ว เพื่อให้รถและเกวียนเดินสดวก แต่ทางนี้อยู่ในเขตร์โฉนดของโจทก์ดังนี้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๓๒๔-๓๒๗ และห้ามจำเลยมิให้ใช้ทางนี้กับเรียกค่าเสียหาย ๒๐๖๐ บาท

ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินว่าจำเลยไม่มีผิดทั้งทางแพ่งและทางอาญา ให้ยกฟ้องโจทก์

โจทก์ฎีกาคัดค้านฉะเพาะข้อหาในทางแพ่ง

ศาลฎีกาเห็นว่า แม้ทางนี้จะอยู่ในเขตร์โฉนดของโจทก์ก็ดี เมื่อโจทก์รับโฉนดทับทางสาธารณะเช่นนี้หามีกรรมสิทธิไม่ จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา