โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกโดยนำเจ้าพนักงานรังวัดบักล้ำเข้ามาในที่ของ โจทก์

ศาลเดิมเห็นว่าจำเลยไม่ได้รุกที่ โจทก์ แต่ให้ จำเลยถอนหลักหมาย จ. ๙๘๓๐๒ กับให้ จำเลยเสียค่าเสียหายในการรื้อรั้วที่สามี โจทก์ทำในที่ของ จำเลยโดยความยินยอมของจำเลยเปนเงิน ๕ บาท

ศาลอุทธรณ์ตัดสินแก้ ให้โจทก์มีกรรมสิทธิตามเส้นสีแดงในแผนที่วิวาท ส่วนเรื่องค่าเสียหายให้ยกเสีย

คดีนี้มีทุนทรัพย์ไม่เกิน ๒๐๐๐ บาท แต่ศาลอุทธรณ์ตัดสินแก้ไข ศาลเดิมมาก จำเลยฎีกาได้ตาม ม. ๔ แห่ง พรบ ฎีกา อุทธรณ์ ศาลฎีกาฟัง ข้อเท็จจริงว่า จำเลยไม่ได้รุกที่ดินของโจทก์เพราะพะยานโจทก์ไม่มีใครรู้เนื้อที่ของโจทก์แน่นอน พะยาน จำเลยฟังได้สนิทเช่นคำนายเที้ยดเจ้าของที่ดินติดกับ โจทก์ให้การว่า โจทก์นำรังวัดเนื้อที่ทางด้านนายเที้ยดน้อยไปกว่าเขตร์จริงเนื้อที่โจทก์น้อยไปโดยเหตุนี้ศาลฎีกาจึงตัดสินกลับศาลล่างทั้ง ๒ ให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา