โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจพรากนางสาวแต๋ว แย้มใส ซึ่งเป็นหญิงผู้เยาว์อายุ 16 ปี ไปเสียจากนายอ้วน แย้มใส ผู้เป็นบิดาผู้ปกครองนางสาวแต๋ว แย้มใส โดยมีเจตนาเพื่อหากำไรและเพื่อการอนาจาร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 319

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นเห็นว่า โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานพรากผู้เยาว์ไปเสียจากบิดามารดาเพื่อการอนาจาร โดยผู้เยาว์เต็มใจไปด้วยตามมาตรา 319 แต่ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยพรากผู้เยาว์ไปโดยผู้เยาว์ไม่เต็มใจไปด้วย ซึ่งเป็นกรณีตามมาตรา 318 ศาลก็ลงโทษจำเลยตามมาตรา 318 ได้ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามมาตรา 319 จำคุก 2 ปี

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์ไม่ได้บรรยายว่าผู้เยาว์เต็มใจหรือไม่เต็มใจซึ่งเป็นข้อสำคัญ จะลงโทษจำเลยตามมาตรา 318 หรือ 319ไม่ได้ พิพากษากลับ

โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตามมาตรา 319

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้โจทก์จะไม่ได้บรรยายในฟ้องว่า ผู้เยาว์เต็มใจหรือไม่ก็ตาม ถือว่าฟ้องของโจทก์สมบูรณ์ตามกฎหมายแล้ว เพราะพอเข้าใจได้ว่าโจทก์ประสงค์จะให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 319 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษเบากว่ามาตรา 318

พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาข้อเท็จจริงและพิพากษาใหม่

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา