ข้อเท็จจริงปรากฏว่า ข. จำเลยเปนนายท้ายเรือกลไฟหมายเลข ๓๖๗ ในวันเกิดเหตุเรือกลไฟหมายเลข ๓๖๗ ได้ขนเรือบันทุกสินค้าของฮ. จวนจะล่ม ข.บอกให้ ฮ.ส่งทรัพย์สินขึ้นบนเรือไฟเมื่อ ฮ.ส่งทรัพย์สินแล้วก็ตามขึ้นไปด้วย ขณะ ฮ.ชะโงกดูข้างเรือ ข.ถึบ อ. พลัดตกต้ำ แล้วแล่นเรือหนีไป

ศาลเดิมพิพากษายกฟ้อง เพราะไม่เชื่อพะยานหลักฐานของโจทก์

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับสัตย์ศาลเดิมว่าจำเลยมีความผิดฐานยักยอกทรัพย์ ตามกฏหมายลักษณอาชญามาตรา ๓๑๔

ศาลฎีกาแก้ว่า ข.จำเลยมีความผิดฐานชิงทรัพย์ โดยใช้กำลังทำร้าย ฮ.เพื่อให้เปนการสะดวกแก่การทีจะพาเอาทรัพย์ของฮ.หนีไปตามมาตรา ๒๙๘ ข้อ ๑ ประกอบด้วยกิริยาอันร้ายกาจของ ข. ซึ่งถึบฮ. เจ้าทรัพย์พลัดตกต้ำโดยไม่คิดว่าอันตรายอาจเกิดขึ้นต่อชีวิตมนุษย์เช่นนั้น จึงลงโทษ ข.ให้หนักขึ้น

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา