โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายโดยเจตนาฆ่า ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยมีความประมาททำให้ปืนลั่นไปถูกผู้ตายตายโดยไม่เจตนา และเห็นว่าฟ้องโจทก์บรรยายการกระทำของจำเลยว่ากระทำผิดโดยเจตนา แต่ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยกระทำโดยประมาทเช่นนี้ คดีต้องด้วยข้อห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๙๒ จึงลงโทษจำเลยไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เชื่อข้อเท็จจริงว่าจำเลยทำร้ายผู้ตายโดยเจตนาจึงลงโทษตามมาตรา ๒๔๙ กฎหมายลักษณอาญา แต่มีผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์นายหนึ่งเห็นแย้งว่าจะลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๔๙ ไม่ได้ จำเลยควรมีผิดตามมาตรา ๒๕๑

จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าตามเหตุผลและคำพะยานโจทก์ฟังไม่ได้ว่าจำเลยทำร้ายผู้ตายโดยเจตนา น่าเชื่อว่าจำเลยได้ทำปืนลั่นไปถูกผู้ตายโดยประมาทเลินเล่อดังคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้น แต่ฟ้องโจทก์บรรยายว่าจำเลยทำโดยเจตนาหาได้กล่าวว่าได้ทำโดยประมาทไม่ จึงลงโทษจำเลยฐานทำให้คนตายโดยประมาทไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๙๒ จึงพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ยืนตามศาลชั้นต้น

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา