ข้อเท็จจริงปรากฏว่ากรมการอำเภอเกณฑ์ ด. จำเลยให้ไปทำการซ่อมแซมทางหลวงที่ชำรุดซุดโทรมไม่สะดวกแก่การไปมาค้าขายของราษฎรจำเลยไม่ไปทำการตามคำสั่งของกรมการอำเภอโดยอ้างว่าติดเลี้ยงสัตว์พาหนะ

ศาลเดิมพิพากษาว่า จำเลยมีผิดตามกฏหมายลักษณอาชญามาตรา ๓๓๔ ข้อ ๒ ประกอบด้วยพระราชบัญญัติปกครองท้องที่ พ.ศ. ๒๔๕๗ มาตรา ๑๑๘ ให้ปรับเปนพินัย ๑๒ บาท

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับสัตย์ศาลล่าง ให้ยกฟ้องโยทย์ด้างเหตุว่า ตามพระราชบัญญัติปกครองท้องที่มาตรา ๑๑๘ ให้อำนาจแก่นายอำเภอเพียงแต่เกณฑ์ราษฎรให้ซ่อมแซมทางหลวงที่ชำรุดให้ใช้การได้เท่านั้น คดีนี้กรมการอำเภอเกณฑ์จำเลยไปตัดถนนใหม่ จำเลยซึ่งไม่มีผิด

ศาลฎีกาพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ ยืนตามศาลอย่างว่า คดีนี้แม้จะได้ความว่ากรมการอำเภอจะได้ตัดทางใหม่ขึ้นอีกก็ดี แต่ก็มีการซ่อมแซมทางเก่าด้วยเหมือนกัน ยังไม่ปรากฏว่ากรมการอำเภอได้ใช้ให้จำเลยทำทางที่ตัดขึ้นใหม่

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา