คดีนี้ได้ความว่าจำเลยที่ ๑ เป็นผู้จัดการจำเลยที่ ๒ เป็นผู้ค้ำประกันในวงแชร์เปียหวย "ชื่อ สหกรณ์เสริมธนสาร" เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. ๒๔๗๑ โจทก์ได้นำเงินไปลงแชร์ไว้ ๙๐๐ บาท ครั้นวันที่ ๑๓ มกราคม พ.ศ. ๒๔๗๑เป็นวันครบรอบ โจทก์ไปขอเงินจากจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๑ ไม่มีเงินให้ จึงได้ทำใบรับเงินความว่า "จำเลยที่ ๑ ได้รับฝากเงินแชร์จากโจทก์ไว้ ๙๐๐ บาท เพราะเหตุเงินยังไม่พอ จ่าย จึงสัญญาจะจ่ายให้ภายใน ๓ เดือน"

จำเลยที่ ๒ คัดค้านว่าตนไม่ต้องรับผิดเพราะ (๑) ตนได้ลาออกจากเป็นผู้ค้ำประกันเมื่อวันที่ ๑๖ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๔๗๑ และ (๒) โจทก์ยอมผ่อนเวลาชำระหนี้ให้จำเลยที่ ๑ โดยมิบอกให้จำเลยที่ ๒ ทราบ

ศาลฎีกาตัดสินในปัญหาข้อ ๑ ว่า ขณะจำเลยที่ ๒ ลาออกจากผู้ค้ำประกันเป็นเวลา ภายหลังที่วงแชร์รายนี้ได้ลงมือเล่นกันแล้ว ต้องถือว่าหนี้ได้เกิดก่อนลาออกตามประมวลแพ่ง ม. ๖๙๙ จำเลยต้องรับผิดชอบ แต่ส่วนในปัญหาข้อ ๒ นั้น เห็นว่าการที่จำเลยทำใบรับเงินให้เช่นนั้น ไม่ปรากฎว่าโจทก์ยินยอมให้ผ่อนเวลาอย่างใดเพราะเป็นการที่จำเลยทำเอาเอง จำเลยที่ ๒ ผู้ค้ำประกันยังต้เองรับผิด ให้ใช้เงินโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา