คดีนี้นายนุ่มผู้เสียหายขอเป็นโจทก์ร่วมกับพนักงานอัยการฟ้องว่า จำเลยได้รับฝากและรับมอบหมายให้ดูแลรักษาโค 3 ตัว ราคา 1,600 บาทของนายนุ่ม จำเลยทุจริตเบียดบังเอาโค 3 ตัวไว้ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 314

จำเลยปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นเห็นว่าโจทก์มีพยานแต่นายนุ่มผู้เสียหายคนเดียวที่ยืนยันว่านายนุ่มนำโคไปฝากจำเลยไว้ และพยานโจทก์อื่นก็แตกต่างกันจึงไม่อาจรับฟังได้ อย่างไรก็ตามแม้จะฟังว่าจำเลยได้รับฝากโครายนี้ไว้จริง โจทก์ก็นำสืบไม่ได้ว่าจำเลยได้มีเจตนาทุจริตยักยอกโคของนายนุ่มไว้ การที่จำเลยปฏิเสธว่าไม่ได้รับฝากยังชี้ไม่ได้ว่าเป็นการแสดงเจตนาทุจริตของจำเลย พิพากษายกฟ้องโจทก์

พนักงานอัยการและนายนุ่มโจทก์ร่วมอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่าจำเลยมีความผิดตามกฎหมายอาญามาตรา 314 ให้จำคุกจำเลย 6 เดือน แต่เห็นว่าเป็นหญิงไม่เคยทำความผิดมาก่อน ให้รอการลงโทษจำเลยไว้มีกำหนด 2 ปี ตาม มาตรา 41 ฯลฯ

ศาลฎีกาเชื่อว่าจำเลยได้รับฝากโคไว้จากผู้เสียหายจริง แต่การที่จำเลยรับฝากโคไว้แล้วกลับปฏิเสธว่าไม่ได้รับฝากหาพอฟังว่าจำเลยเจตนาทุจริตยักยอกโคของนายนุ่มไม่ การที่จำเลยบอกนายนุ่มว่านายอางบุตรจำเลยเอาโคไปจากจำเลย ๆ รับจะใช้ราคาให้เมื่อไปพูดกันที่บ้านกำนัน จำเลยยังพูดกับนายนุ่มว่า "ถ้ามึงพูดดีก็ให้พูดไม่ดีก็ไม่ให้" และโจทก์ไม่มีพยานแสดงให้เห็นว่าจำเลยรู้เห็นเป็นใจให้นายอางบุตรจำเลยเอาโคไปเป็นประโยชน์ส่วนตัว คดีโจทก์ยังชี้ไม่ได้ว่าจำเลยมีเจตนาทุจริตยักยอกโครายนี้

พิพากษากลับศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา